070 820 05 23

BLOG 2: Ilse’s overstap

Na 12 jaar werken als eigenaresse van een aantal parfumeries ging Ilse werken in de zorg. Het aansturen van een zorgteam, omgaan met bewoners met een beperking en hun ouders is iets heel anders.

Na 12 jaar werken als eigenaresse van een aantal parfumeries dacht Ilse: “Ik wil werken in de zorg!”. Zoals zij zelf zegt: “Ik snakte er echt naar”. Ilse volgde een aantal studies en pakte haar kans tijdens de oproep voor een tijdelijk coördinator. Sinds november 2018 werkt zij als begeleidend coördinator bij een wooninitiatief in Oud-Beijerland en begeleidt zij de bewoners en een team van begeleiders. Eerder schreef ze al een eerste blog over haar overstap. Dit is haar tweede blog en gaat over hoe haar nieuwe baan na vier maanden bevalt.

IEDER ZIJN EIGEN DYNAMIEK
Op de eerste verdieping hebben de bewoners meer verzorging nodig. Het is een bijzondere ervaring, als je niet uit de zorg komt, om iemand anders te wassen. Maar heel eerlijk… Dat voelde niet veel anders dan dat ik mijn eigen kinderen was. Misschien is het dan toch nog een toegevoegde waarde dat ik de kappersopleiding (MDGO UV) in een ver verleden heb gevolgd. Mensen aanraken was voor mij dus niet geheel vreemd. Al snel bleek dat ik erg makkelijk contact leg met de bewoners. Het duurde even voordat ik alle rituelen van de bewoners kende, maar de verbinding was er en dan is het toch minder erg als het patroon iets afwijkt ondanks dat vaste rituelen de bewoners een veilig gevoel geeft. Communicatie is soms lastig door spraakproblematiek of autisme. Ik ervaar echter dat je heel goed kunt communiceren en contact maken d.m.v. ogen, gevoel, mimiek en gebarentaal.

Op de tweede verdieping is er een hele andere dynamiek. Deze bewoners zijn een stuk zelfstandiger. Bij deze bewoners is het belangrijk om je in hun gedachtegang te verdiepen. Door welke bril zien zij de wereld, welke vaardigheden hebben ze wel en welke niet. Maar ook: op welk moment hebben zij een vaardigheid wel en op welk moment weer niet. Want zo snel er stress bij komt, kan dat snel veranderen. Ook hebben deze bewoners een sterke eigen wil. De leeftijd van de hele groep ligt tussen de 35 en 40 jaar. Toch lukt me ook hier om de verbinding te leggen, dat is wel echt leuk om over jezelf te leren.

Ook heb ik veel te maken met de ouders van de bewoners. Bij Levin werken we nauw samen in een driehoek: bewoner, begeleiding en ouders. Het is mooi om te zien hoe betrokken deze ouders zijn. Ik begrijp het ook dat ouders soms erg fanatiek zijn om hun kind te beschermen en er voor te zorgen dat zij de zorg krijgen die zij nodig hebben. Ik neem alle feedback serieus en probeer een weg te vinden die voor iedereen werkt. Want we willen allemaal het beste voor de bewoners!

Het leukste aan mijn baan vind ik……:
De verbinding leggen tussen bewoners, begeleiders, ouders en natuurlijk ook Levin! Ik zie overal mogelijkheden, kansen en raakvlakken in doelen en belangen. Het zijn hele drukke maar mooie maanden geweest en ik kijk ernaar uit om het vertrouwen tussen alle partijen te versterken en uit te bouwen, zodat de bewoners zo prettig mogelijk met ons kunnen wonen. Precies zoals de ouders dat 11 jaar geleden bedoeld hebben toen zij de stichting Wonen (Z)Onder Zorg opzetten.

Het verschil tussen het aansturen van een verkoopteam of een zorgteam is:
Het grootste verschil is de betrokkenheid van het team. In deze branche zijn mensen echt persoonlijk betrokken en de bewoners gaan de begeleiders aan het hart. Dus daar komen ook veel emoties bij kijken. Als medewerkers zich prettig voelen, gaan ze door het vuur voor je. Zijn ze gefrustreerd? Dan uit zich dat ook groter en op verschillende manieren. Het hoofddoel is voor iedereen vanzelfsprekend en gelijk. Over de weg ernaar toe wordt soms vurig gediscussieerd.